میدانم,مردی از تبار عشق،سوی اینجا می آید

فرصت

afsonshode — Thu, 08 May 2008 01:23:31 GMT

معلّم یک کودکستان به بچه‌هاى کلاس گفت که می‌خواهد با آن‌ها بازى کند. او به آن‌ها گفت که فردا هر کدام یک کیسه پلاستیکى بردارند و درون آن، به تعداد آدم‌هایى که از آن‌ها بدشان می‌آید، سیب‌زمینى بریزند و با خود به کودکستان بیاورند. فردا بچه‌ها با کیسه‌هاى پلاستیکى به کودکستان آمدند. در کیسه بعضی‌ها ٢، بعضی‌ها ٣، بعضی‌ها تا ٥ سیب‌زمینى بود. معلّم به بچه‌ها گفت تا یک هفته هر کجا که می‌روند کیسه پلاستیکى را با خود ببرند. روزها به همین ترتیب گذشت و کم‌کم بچه‌ها شروع کردن به شکایت از بوى ناخوش سیب‌زمینی‌‌هاى گندیده. به علاوه، آن‌هایى که سیب‌زمینى بیشترى در کیسه خود داشتند از حمل این بار سنگین خسته شده بودند. پس از گذشت یک هفته، بازى بالاخره تمام شد و بچه‌ها راحت شدند. معلّم از بچه‌ها پرسید: «از این که سیب‌زمینی‌ها را با خود یک هفته حمل می‌کردید چه احساسى داشتید؟» بچه‌ها از این که مجبور بودند سیب‌زمینی‌هاى بدبو و سنگین را همه جا با خود ببرند شکایت داشتند. آنگاه معلّم منظور اصلى خود از این بازى را این چنین توضیح داد: «این درست شبیه وضعیتى است که شما کینه آدم‌هایى که دوستشان ندارید را در دل خود نگاه می‌دارید و همه جا با خود می‌برید. بوى بد کینه و نفرت، قلب شما را فاسد می‌کند و شما آن را همه جا همراه خود حمل می‌کنید. حالا که شما بوى بد سیب‌زمینی‌ها را فقط براى یک هفته نتوانستید تحمل کنید پس چطور می‌خواهید بوى بد نفرت را براى تمام عمر در دل خود تحمل کنید؟» چطور می‌خواهید بوى بد نفرت را براى تمام عمر در دل خود تحمل کنید؟»

سكوت مرگبار

afsonshode — Thu, 08 May 2008 01:14:24 GMT

نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد

نمی خواهم بدانم كوزه گر از خاك اندامم چه خواهد ساخت

ولی بسیار مشتاقم

كه از خاك گلویم سوتكی سازند

گلویم سوتكی باشد به دست طفلكی گستاخ و بازیگوش

و او یكریز و پی در پی

دم گرم خموشش را در گلویم بفشارد

وخواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد

بدین سان بشكند دائم

سكوت مرگبارم را

باغچه ی نو

afsonshode — Thu, 08 May 2008 01:10:18 GMT

خدايا ..........

چه قدر سخته تو چشمای کسي که تمام عشقت رو ازت گرفته و

به جاش يه زخم هميشگی به قلبت هديه داده زل بزنی

و به جای اينکه لبريز کينه نفرت بشی ـ حس کني هنوزم دوسش داری

چه قدر سخته دلت بخواد سرتو باز به ديوار تکه بدی که يـک بار زير آوار غورورش همه وجودت له بشه

چه قدرسخته تو خيالت ساعتها باهاش حرف بزنی

اما وقتی ديديش هيچ چيز جز سلام نتونی بهش بگی

چه قدر سخته وقتی پشتـت بهشه دونه های اشک صورتت رو خيس کنه اما مجبور باشی بخندی

تا نفهمه هنوز دوسش داري

چه قدر سخته گل آرزوهاتو تو باغ ديگران ببينی و هزار بار تو خودت بشکنی و اون وقت زير لب آروم بگی

گل من باغچه ی نو مبارک

می‌نوشتم عشق دستم بوی شبنم می‌گرفت

afsonshode — Thu, 07 Feb 2008 23:06:18 GMT

می‌نوشتم عشق دستم بوی شبنم می‌ گرفت

آهِ حوای درون دامان آدم می‌ گرفت

می‌نوشتم شعر یک توده شقایق بود و آه

آشنا دستی ز دست باد مریم می‌ گرفت

می‌نوشتم شاعری سر در گریبان غروب

یادگاری می ‌نویسد، عشق ماتم می ‌گرفت

می ‌رسیدم تا لب دریا نگاهم بود و موج

انتشار آبی امواج را غم می‌ گرفت

می‌ گذشتم از گلاب کوچه‌ی اردیبهشت

بوی گل‌های اشارت در پناهم می‌گرفت

با تو می‌ گفتم فقط از ابرها ، آئینه‌ها

یک قلم ، یک دفتر بی ‌نام عالم می‌گرفت

می‌کشیدم نقش باران روی پلک داغ باغ

می ‌سرودم یک غزل باران دمادم می‌گرفت

زندگي

afsonshode — Wed, 06 Feb 2008 00:47:18 GMT

جون ميكنيم تو زندگي حس ميكنيم كه زنده ايم

جوونيها رو باختيمو فكر ميكنيم برنده ايم

نشون ميديم كه كوهيمو هيشكي حريفمون نشد

كوه شدن اختياري نيست زندگي مهربون نشد

تا يك شكسته ميبينيم واسش چه اشكها روونه

خودمونم خوب ميدونيم كه از دل تنگمونه

دل ميشكنيم ميسوزونيم اصلا مهم نيست واسمون

اما تا مارو ميشكنن ميناليم از دست زمون

عکس

afsonshode — Wed, 06 Feb 2008 00:41:57 GMT

دفتر دل

afsonshode — Wed, 06 Feb 2008 00:30:08 GMT

مرا عمری به دنبالت كشاندی

سرانجامم به خاكستر نشاندی

ربودی دفتر دل را و افسوس

كه سطری هم از اين دفترنخواندی

هنر زندگی

afsonshode — Wed, 06 Feb 2008 00:27:29 GMT

هر اتفاقی که می افتد، چه کوچک چه بزرگ، وسیله ای است برای آنکه خدا با ما حرف بزند و هنر زندگی دریافت پیام است..

يادت نره

afsonshode — Wed, 06 Feb 2008 00:24:40 GMT

موقع خواستي از كسي جدا بشي يادت نره بهترين راه اينه كه بهش بگي براي هميشه خدانگهدار، شايد طرف مقابلت ناراحت بشه و قلبش بشكنه ولي بهتر از اينكه منتظر بمونه

(( دوستت دارم ))

afsonshode — Wed, 06 Feb 2008 00:22:28 GMT

اگر قلبم از چوب بود،آنرا به آتشکده ی چشمانت مي سپردم تا با شمع نگاهت بسوزد و به خاکستر تبديل شود،افسوس که نيست!! و اگر قلبم از سنگ بود،آنرا به سنگ تراش پير زمان مي سپردم تا بر فراز نگاهت سنگ زيبايي بتراشد و روي آن با خون من بنويسد......(( دوستت دارم ))